ben hiçbi yere ait diilmişim meğersem

iki hafta oldu döneli. ama hala aklım orda. hayatımın en güzel 50 günün geçirdim yanımda en bi güzel insanla. ordayken her şey o kadar güzeldiki. gelmek istemedim hiç buralara. oraya ait hissettim kendimi. orası neresi mi? orası her yer. bikaç ay önce karar verirken interraila her şeyin bu kadar güzel olacağını tahmin etmemiştim. kampa da gidicektik eğlenip dönücektik.
ama her şey değişti gidince. başladığımız ilk günden beri yollara ait olduğumu hissettim. ben yapamam aynı yerde. aynı yerde kalmaya başladığım zaman aidiyet duygusu gidiyor nasıl oluyosa. aksi durumun olması daha mantıklı aslında ama.. o kadar güzel yer gezdik bir sürü insan tanıdık. bir de çalışma kampına gittik. süründük,tren koridorlarında bile yattık ama hiçbi zaman kendmi o kadar evimde hissetmedim ben. döndüğümden beride hala dönmek istiyorum yollara, trenlere, sade peynir ekmek yediğimiz günlere. gidicem bir gün.. ne zaman ne şekilde bilmiyorum ama ben bi ofiste yıllarca çalışıp arada sosyalleşen biri olmak istemediğimi anladım bu yolculuktan sonra. ben yol insanıyım, alsam yanıma yine yol arkadaşımı, bir de çantamı uyku tulumumu, para olmasada kalıcak yer bulamasamda, sürünsemde gitmek istiyorum, yeni insanlar tanımak sonra onları geride bırakıp başkalarıyla tanışmak, gitmek sadece gitmek!!
take me antoine!!=))